Ik ben nog steeds ijverig aan het schrijven, hoewel het dit seizoen wat meer moeite kost om de tijd ervoor te nemen. Geen idee waardoor het komt, wel prettig om te horen dat ik niet de enige ben. De afgelopen opdracht was om een foto te prikken, daar een karakter bij te verzinnen en daar dan een verhaal over te schrijven.
Mijn onderwerp was mijn oma, ik realiseerde me opeens dat ik eigenlijk heel weinig van haar weet. En dat terwijl we toch ruim dertig jaar op dezelfde aardbol rondgelopen hebben. In het kader van deze opdracht heb ik met mijn moeder gesproken en zij vertelde me dingen die ik nog nooit gehoord had. Zo heeft oma een broertje gehad dat 'achter' was en in een instelling woonde. Tijdens de oorlog is de familie van oma geëvacueerd, broertje bleef in de instelling. Na de oorlog bleek broertje overleden, niemand wist waaraan. Bizar, je moet vluchten voor de oorlog, dan kom je terug en je broertje is er gewoon niet meer. Overigens zijn er ook veel dingen die mijn moeder ook niet weet. Zo zonde.
Voor mij was het een bijzondere opdracht die ik zeker nog verder ga uitwerken. Ik ben nooit zo'n familiemens geweest en toch deed het me iets. Ik zal m'n tekst in een aparte blog posten, voor wie zin heeft om m'n lap tekst te lezen! Nog even het commentaar van de collega-aspirant-schrijvers: het lijken wel aparte delen: het eerste is meer vanuit mijn perspectief, over de relatie tussen oma en mij. Het tweede deel is meer een familiegeschiedenis. Keuzes maken dus! Kill your darlings... O ja: ik wilde minder vanuit het ik-perspectief gaan schrijven, was goed gelukt volgens de collega's!
nee hoor is niet te lang t is lekker geschreven vanuit Mirjam ! xxx
BeantwoordenVerwijderen